CITAS PARA PENSAR

ACTUALIDADE


domingo, 21 de marzo de 2010

La Republica e Ni Leyes, ni Justicia


(José Saramago, Jueves, 27 de agosto de 2009, El cuaderno de Saramago)

Pronto hará cien años, el 5 de Octubre de 1910, que una revolución en Portugal derribó la vieja y caduca monarquía para proclamar una república que, entre aciertos y errores, entre promesas y desaciertos, pasando por los sufrimientos y humillaciones de casi cincuenta años de dictadura fascista, ha sobrevivido hasta nuestros días. Durante los enfrentamientos, los muertos, militares y civiles, fueron 76, y los heridos 364. En esa revolución de un pequeño país situado en el extremo occidental de Europa, sobre la que ya se ha asentado el polvo de un siglo, sucedió algo que mi memoria, memoria de lecturas antiguas, ha guardado y que no me resisto a evocar. Herido de muerte, un revolucionario civil agonizaba en la calle, junto a un predio del Rossio, la plaza principal de Lisboa. Estaba solo, sabía que no tenía ninguna posibilidad de salvación, ninguna ambulancia se atrevería a recogerlo, pues el tiro cruzado impedía la llegada de socorro. Entonces ese hombre humilde, cuyo nombre, que yo sepa, la historia no ha registrado, con unos dedos que temblaban, casi desfallecido, trazó en la pared, conforme pudo, con su propia sangre, con la sangre que le corría de las heridas, estas palabras: “Viva la república”. Escribió república y murió, y fue como si hubiese escrito: esperanza, futuro, paz. No tenía otro testamento, no dejaba riquezas en el mundo, apenas una palabra que para él, en aquel momento, significaba tal vez dignidad, eso que no se vende ni se deja comprar, y que es para el ser humano el grado supremo.


(José Saramago, Sábado, 13 de Febrero de 2010, El cuaderno de Saramago)

En Portugal, en la aldea medieval de Monsaraz, hay un fresco alegórico de finales del siglo XV que representa al Buen Juez y al Mal Juez, el primero con una expresión grave y digna en el rostro y sosteniendo en la mano la recta vara de la justicia, el segundo con dos caras y la vara de la justicia quebrada. Por no se sabe qué razones, estas pinturas estuvieron escondidas tras un tabique de ladrillos durante siglos y solo en 1958 pudieron ver la luz del día y ser apreciadas por los amantes del arte y de la justicia. De la justicia, digo bien, porque la lección cívica que esas antiguas figuras nos transmiten es clara e ilustrativa. Hay jueces buenos y justos a quienes se agradece que existan, hay otros que, proclamándose a sí mismos justos, de buenos tienen poco, y, finalmente, además de injustos, no son, dicho con otras palabras, a la luz de los más simples criterios éticos, buena gente. Nunca hubo una edad de oro para la justicia.

Hoy, ni oro, ni plata, vivemos en tiempos de plomo. Que lo diga el juez Baltasar Garzón que, víctima del despecho de algunos de sus pares demasiado complacientes con el fascismo que perdura tras el nombre de la Falange Española y de sus acólitos, vive bajo la amenaza de una inhabilitación de entre doce y dieciséis años que liquidaría definitivamente su carrera de magistrado. El mismo Baltasar Garzón que, no siendo deportista de elite, no siendo ciclista ni jugador de fútbol o tenista, hizo universalmente conocido y respetado el nombre de España. El mismo Baltasar Garzón que hizo nacer en la conciencia de los españoles la necesidad de una Ley de la Memoria Histórica y que, a su abrigo, pretendió investigar no sólo los crímenes del franquismo sino los de las otras partes del conflicto. El mismo corajoso y honesto Baltasar Garzón que se atrevió a procesar a Augusto Pinochet, dándole a la justicia de países como Argentina y Chile un ejemplo de dignidad que luego sería continuado. Se invoca en España la Ley de Amnistía para justificar la persecución a Baltasar Garzón, pero, según mi opinión de ciudadano común, la Ley de Amnistía fue una manera hipócrita de intentar pasar página, equiparando a las víctimas con sus verdugos, en nombre de un igualmente hipócrita perdón general. Pero la página, al contrario de lo que piensan los enemigos de Baltasar Garzón, no se dejará pasar. Faltando Baltasar Garzón, suponiendo que se llegue a ese punto, será la conciencia de la parte más sana de la sociedad española la que exigirá la revocación de la Ley de Amnistía y que prosigan las investigaciones que permitirán poner la verdad en el lugar donde estaba faltando. No con leyes que son viciosamente despreciadas y mal interpretadas, no con una justicia que es ofendida todos los días. El destino del juez Baltasar Garzón está en las manos del pueblo español, no de los malos jueces que un anónimo pintor portugués retrató en el siglo XV

sábado, 27 de febreiro de 2010

CARTA A ROSA DIEZ, por Manuel Gutierrez López (Ourense)

Nesta calma chicha, esperando  o temporal, paseando pola rede atopei este comentario, para mi Interesante.

LA VOZ DE GALICIA
Autor do comentario: Manuel Gutiérrez López
Localidade: Ourense
Data da pubicación: Viernes 26 de febrero de 2010
Señora Rosa Díez, sus palabras despectivas hacia los gallegos de hace unos días no hacen más que refrendar lo que muchos ciudadanos pensamos de usted ya hace tiempo: Que no está capacitada ni para dirigir un partido político en España y mucho menos para ocupar un puesto de Diputada en un Congreso que representa a este país, incluida Galicia.
Por que sus palabras sobre los gallegos, además de haber creado una polémica que quizás a usted le encante (al fin y al cabo no deja de ser una ?Friki? de la política y tanta cámara siempre la agradecen éste tipo de personas) son además mentira.

Mentira por que los gallegos ni somos tontos ni dejamos de subir o bajar. Los gallegos hemos emigrado más que nadie en España, una emigración que ha generado mucha riqueza sobre todo en la década de los setenta y ochenta que ayudó muchísimo para que España creciese tanto como lo hizo en aquellos momentos. Los gallegos hemos creado empresas como Inditex (sólo mire sus cifras, datos de empleo, económicos, etc.) desde en un lugar como Arteixo. Los gallegos pescamos y surtimos a todo el Estado y a otros países del mejor pescado y marisco del mundo, y los gallegos, Señora Rosa Díez, tenemos empresas farmacéuticas en primera línea a nivel mundial y miles de ejemplos más que le podría exponer. Los gallegos venimos de un pasado glorioso, somos herederos de un extinto Reino que fue el único de la historia que jamás utilizó la violencia ni las guerras para defenderse, para ello utilizamos la cultura y las palabras, una cultura y palabra que pocos pueblos del planeta pueden sentirse orgullosos de ella como nosotros. Somos hermanos de Portugal, un pueblo que tomando el ejemplo de sus hermanos del norte logró hacer una revolución sin armas pero con claveles, y somos, Señora Rosa Díez, ante todo personas que no merecemos que nadie, y menos usted, utilice nuestro gentilicio para menospreciar a alguien que por si no lo sabe ha sido elegido por la mayoría de los ciudadanos para gobernarnos, guste o no nos guste, o a otra persona que siendo gallega cuenta en sus espaldas con más de nueve millones de votos de ciudadanos, guste o no nos guste también.

Y lo que tenemos claro hoy los gallegos es que quien de verdad no nos gusta es usted. Por que José Luis Rodríguez Zapatero y Mariano Rajoy podrán gustar o no gustar, podrán ser mas gallegos o menos gallegos, pero por lo menos en su vida política -y estoy seguro que también en la privada- demuestran día a día, al igual que otros líderes de otros partidos políticos de España, que son personas capacitadas para ocupar esos puestos, algo que a usted no le sucede y los gallegos esperamos que jamás suceda.
Y para rematar sólo me resta, si este texto llega en algún momento a leerlo, hacer lo que hacemos siempre los gallegos por que lo llevamos en la sangre. Invitarla a Galicia, a nuestra casa, a que la conozca y que disfrute de lo que tenemos, que es mucho, para poder agradarla. A nuestro patrimonio histórico y artístico, a nuestra gastronomía, a nuestros paisajes y a nosotros: sus gentes, que somos el mayor patrimonio de una tierra a la que peregrinan y peregrinaron millones y millones de seres humanos de otras culturas y civilizaciones y que jamás ninguna persona digna, desde los tiempos de Breogán ni la Gallaecia romana hasta hoy, ha osado insultarla como usted lo ha hecho.
Manuel Gutiérrez López
Ourense
Tamén é recomendable estoutro de Pilar Rego que reproduce Xabier Pita Wonenburger no seu blog.

Logo se cadra poderíase falar deses "grupos" políticos que se presentan e forman con intención honesta na tona pero espuria no fondo.
Exemplos hainos, uns desenmascarados, outros desenmascáranse eles sós e outros están en proceso.

É moi signicativo que os dirixentes=fundadores=respaldos destes grupos novos sexan persoeiros que foron expulsados noutro momento da cúpula dirixente de partidos serios, ¿non vos parece?.

luns, 22 de febreiro de 2010

Privilexios, dietas, km, ética e Platón

Estou abraiado. Resulta que agora  instálase no "mentideiro" (entendido coma díxomedíxomequeescoiteieserácerto) o tema das dietas, os privilexios, a quilometraxe,.... esto lémbrame ao que pasou tras as municipais cos soldos dos alcaldes, ¿lembrades?, ¿cánto se tivo falado?, ¿sirveu para algo?. Escribeuse rios de tinta, discuteuse mais dunha, dúas e tres veces, incluso nalgúns sitios faltou pouco para chegaren ás máns,....e ¿alguén pode decirme que se fixo?.
Para min falar do tema será un acto valdío ( e non me atrevo a decir hipócrita, pero a saber) mentras as regras de xogo sigan sendo as mesmas, e as regras fannas os que poden lexislar.
Namentras servirá para que os que teñan o poder (é decir, a capacidade e a complicidade) fagan o posible para menoscavar a honorabilidade das persoas. Non vou a ser eu quen me poña a defender aos ofendidos xa que teñen mais datos para rebatir o publicado, pero esto leva camiño daquelo do coche de Touriño, non  se debe despistar o tema, hai que pedir as RESPONSABILIDADES e RECTIFICACIÓNS TODAS, e de paso actuar en consecuencia si se quere arranxar o tema e non ser demagogos.
Mentres tanto está interesante o artigo de Esperanza Guisar (Catedrática  de Ética na USC) que transcribe Xabier Pita no seu blog.
¡Canta Cultura nos fai falta!

venres, 19 de febreiro de 2010

Laconada, con sorpresa (involuntaria)

O luns pasado celebrouse a Festa de Entroido Cabanas 2010, nunha primeira convocatoria para os pequenos con degustación de churros e chocolate e premios aos mellores disfraces, e despois degustación de cocido (aportando 3€ e co ticket participabas no sorteo dunha cesta con productos típicos) e premio á mellor comparsa/disfraz.
Hoxe sae unha nova no xornal de La Opinión de A Coruña, cos comentarios, referíndose aos problemas de saúde sufridos polos asistentes á festa. Ata se desplazou un equipo de cámara de TV.
Espero que todo esto se manteña dentro do raciocinio.
Imos a ver, o que pasou só ten un nome INTOXICACIÓN ALIMENTARIA, polo que foi a comida a causante non unha casualidade (a comida non pasaba por alí).
A comida foi feita e conservada, ata a súa degustación por una empresa de cattering, e logo servida na carpa habilitada para tal efecto; polo que nese proceso hai que buscar o fallo. ¿Queremos buscalo?, pois que ten as competencias para facelo é a Autoridade Sanitaria xa sexa de oficio ou por petición expresa. Non sabemos si esto está a ocorrer.
Pensar que houbo mala fé, ....."libremos el Sr. de ellos", dos que o pensan e mais dos que o fagan. 
A min ocorrénseme varias causas, que por separado non desembocan no que pasou pero en conxunto sí, e son totalmente INVOLUNTARIAS. De tódolos xeitos a quen lle compete facer a análise e posterior informe é ás Autoridades Sanitarias.
O que si é criticable é intentar que pase coma unha "casualidade" ou que "yo probé de todos los productos y estoy en perfecto estado" coma dí o Sr. Alcalde, sería poñer unha venda nos ollos ademáis de mentir, que é peor.
Nin coa excusa de que se deixe de facer a festa de entroido coa degustación de cocido (morto o can acabouse a rabia) debería a Corporación deixar pasar o suceso.
Temos que aprender TODOS.
¿Quererán?.